bellablog

Freevoice

Het eerste blogje voor Freevoice over India staat online: Mighty Mumbai

Anything more something?

India is many things. India is too many things to comprehend even for an Indian. Among one of these many things India is a nation of servants – and I don’t mean this in an Aravind Adiga negative or judgemental way. The cities in particular just have so many inhabitants that India probably counts more servants than people being served, just because they’re there and everybody needs to make a rupee.

You’re at home and you want cigarettes? You call for them. A carton of milk? Same thing. Don’t want to stand in line for a ticket? Have someone do it for you. Too busy to cook? Have a lady fill your fridge with yummie masala’s.

Any ATM machine will have at least one, but usually three guards sitting in front of it for not any apparent reason (for India is a safe place). Laundrette’s are out of the question: a dhobi does the washing and ironing.

Does this sound like something only the nouveau riche could afford? Oh, how mistaken you are. Anybody with a decent job – and that part of the population is expanding at an inticingly rapid rate- gets others to run errands and provide services. Not doing so wouldn’t only be an unnessescary burden, you’d be robbing the less well off of their daily bread.

And to be honest, after a week in India’s cultural capital Mumbai, life without the network of wallah’s (collective name for anybody that does anything in particular: riksjawallah, dhabawallah etc.) would be very difficult. There is no way the enormous city with its never ending traffic conjestions would let you do all your daily chores if you need to get any work done. The sheer amount of time it takes you to commute, or even get around your own neighbourhood, makes it near impossible.

Right now, I think I’ll call for a lassi and a paneer naan.

Photography Bram Spaan

De Bruine Klotsende Zee.

's Zomers is Zandvoort aan Zee de meest troosteloze plek die ik me kan voorstellen. Op de hele wereld. Als ik het me voorstel sluipt er zomaar vette patatlucht mijn neus in die gepaard gaat met een visioen van een plompe Duitser in een kuil.
Op deze grauwige herfstdag stapte ik desondanks -volledig bij bewustzijn en toerekingsvatbaar welteverstaan- in de trein van Amsterdam Sloterdijk naar Zandvoort aan Zee. De avond hiervoor had ik STRAND op de televisie gezien en werd ik gegrepen door een tergend verlangen naar het geluid van klotsende branding, wind waar je tegenin kan hangen en zilte lucht.
Ach, wat maakt het uit, Castricum of Zandvoort? Dacht ik nog. Haastige spoed ( 20 minuten vs. 40 met de trein) is zelden goed zo blijkt maar weer, want o jee.
O. Jee, wat is het daar afzichtelijk. En druk, ook nog. Wat doen al die mensen in de regen op het strand? Hebben ze net als ik niets beters te doen?
Niets beters dan langs de bruine zee te lopen die alleen maar scheermesjes uitkotst. Waar als je de bruinigheid liever niet ziet en je gezicht afwendt niets minder treft dan architectonische gedrochten vermomd als hotels en fritesstands.
Na een half uur lopen, onderwijl naarstig pogend 'lekker uit te waaien' terwijl ik m'n uiterste best deed me niet te laten storen door keffende rothondjes en gillende kinderen, was het tijd voor een welverdiende pannenkoek. Automatencappuchino en een pannenkoek met twee schijfjes appel erop en heel veel kaneel a 5,50 op een loungebank. Lekker.
Terug moest ik in de stortregen, plu noch muts. Eindelijk was het strand leeg. En het gekke is, ondanks dat ik nooit meer naar Zandvoort ga en tot op m'n roze slipje doorweekt was toen ik thuiskwam, heb ik toch een leuke dag gehad.

Amarins & Le Gatte Negre ... Ja!

In het charmante cafe Peper van de OT301 in Amsterdam, waar het bier biologisch is en de keuken vegetarisch, trad Amarins & Le Gatte Negre op. Niks podium, gewoon in het cafe, gratis. Ze begonnen weliswaar een uur later dan verwacht maar o wat was het leuk. En wat een geluk dat de techniek haperde en alle versterking aan de kant ging want volgens mij zijn ze akoestisch op hun best.
Amarins zingt mooie verhalende liedjes en de band, Le Gatte Negre, voegt prachtige vocalen, viool, contrabas en accordeon toe. Daarbij komt dat dit clubje best veel humor heeft en een heel ontwapenende stijl heeft. Het doet ergens een beetje denken aan een goede bekende van Amarins, namelijk Lucky Fonz III, met als grootste verschil dat Amarins en haar bandleden wel echt kunnen zingen.  Kortom, als je deze lui ergens tegenkomt: ga! Een grote glimlach na afloop gegarandeerd.

Het is bij uitstek een live band, maar je kan op hun website www.amarinsmusic.nl alvast wat liedjes luisteren. Met name my man loves to leave me...

OTV Cribs was bij Amarins thuis, kijk maar.

The Great Wide disappointment...

The horrid weather on the first day of Into the Great Wide Open (yes, I'm still on that topic) was the obvious great disappointment, but we can't really blame any real person for that. I am blaming the weather gods, although, sadly, I recently discovered they are a figment of my broad and merry imagination. Well, except if I were Hindu, might be time for a change of faith soon.
Anyway, there was one other great wide disappointment, although since this occurred when everyone was already silly drunk on Saturday evening most people weren't hardly as disappointed as I was.
After immensely enjoying Emiliana Torrini and Fink I upheld great expectations for Lykke Li, the closing act of that night. How anxious I was to hear this Swedish MySpace diva with her soothing voice and funky and melodious tunes live on stage. The band was good and so was the quite spectacular light show. But this birdie wasn't singing, it was shrieking. Wallowing and floudering accross the stage in her black cape whilst blurting out her lyrics deprived of meaning or soul, if she even managed to make words come out in one piece. To tell the tale shortly, Lykke Li looked and sounded as if she had recently befriended Amy Winehouse. Only towards the final three songs did she seem to sober up as her voice relaxed, thus luckily, all ended well.
Still, it's a shame. She can do this.
Enjoy.

Highlights of Great Wide Open #2: Emiliana Torrini

The second day of Into the Great Wide Open on Vlieland was a lot better than the first, and that is an understatement. Dry weather, clear sky and some sun made the grass look greener and the visitors happier, the latter might have something to do with them finally having retrieved their tents from the dunes, for the stormy wind had kidnapped a few, so I heard.
The organisors planned almost all worth while artists one this second day, so it was a busy one. Lonely Dear from Sweden was nice, Fink wasvery good, as expected, but Emiliana Torrini. Well, that wasn't just good. This cheeky Icelandic princess made the festival bliss for me. Every word she uttered turned to gold. I won't waste more words on it, none are needed.

Hoogtepuntjes van Into the Great Wide Open: DJ Derek

Een vrolijke aangeschoten menigte danste gewillig op ouwe rock 'n roll plaatjes in de inmiddels zweterige capingdisco van Vlieland. Het was de knallende zaterdagnacht op de eerste editie van het festival Into the Great Wide Open. Daar op het podium stond hij dan, in keurige zwarte pantalon en blouse. Hij draait met mini-discjes en leidt naganoeg elk plaatje in met een praatje. "And now I'll play something for you that I used to dance to when I was your age'" en daar kwam Jerry Lee Lewis.
De inmiddels legendarische, 64 jarige,  cultheld DJ Derek -voormalig accountant uit Bristol- ziet er twintig jaar ouder uit dan hij is maar straalt als een jongetje als hij opkijkt naar zijn publiek, of licht gniffelend door de microfoon zegt "Who'd think someone like me would get these 25 year old girls going at it on the dancefloor".
Maar Derek Morris staat niet bekend om rock 'n roll plaatjes, hij werd bekend met ska en Jamaicaanse reggea, en ook dat deed het heel goed bij het GWO publiek. Hij hield het op deze bewuste nacht niet langer vol dan tot 2 uur 's nachts maar oe we hebben er wel van genoten. Een paar dikke kudo's voor de organisatie!

Share it people...

To share or not to share? To download or not to download? Many of us wonder what's the correct way to deal with the amazing amounts of information and media coming our way over the internet. Meanwhile, free sharing of information, whether it be in the form of news, film, music or literature, continues. You may call it piracy or something different, but it's obvious something is lacking in our system of information distribution. In my opinion law suits against information pioneers is not the answer and will never lead to financial justice (if such a thing exists) for the artists and other contributors of the information we use. A solution has yet to be found. Until that time, take a peek at this film on the subject RIP: A Remix Manifesto. You can watch the trailer on this site and download the film if interested. Payment is optional.

Somewhere in Amsterdam

Photo: Tom Etty
Museumplein, Amsterdam
Anonymous stencil art

Amsterdam gone wrong

It's easy to complain about what's wrong in your own home town and to see only greener patches of grass in others'. Nevertheless, that's exactly what I'm about to do.

My beloved Amsterdam has gone wrong. Perhaps it wasn't ever really right, that however leaves the same room for improvement.  The city - its inhabitants and its policy makers- have turned inwards. There's little ambition to be seriously inspiring, different or creative. It's generally tediously mediocre. For a capital city that's a bad thing because not only does it lose its character and main reason for attracting young vigorous souls, it loses it's reason of existence and if one isn't careful it will dissolve into whatever neighbouring metropolis that does have the mentioned capacities.

The only things Amsterdam is really known for now are marijuana, prostitutes, bicycles and the Anne Frank house.  There used to be a sense of true freedom, a place where everybody's views were respected, a place where art could manifest and grow, a place where difference was encouraged rather than frowned upon. But this is all gone and nothing positive came in its place.

Instead, people from different cultures live apart and negative prejudice about immigrants has become generally accepted. If you think it isn't that bad, go to London. You'll see what things could be like if we weren't so xenophobic.

Then there's the entrance to the city for whoever comes to visit. Let me describe it. Central Station is filthy and very difficult to manoeuvre through if you're new. Then when you come out the first thing you're offered isn't a taxi but cocaine. Try to get a taxi and the bastards will charge you twenty euro's for a ten munite drive. Try finding out which tram goes where: good luck.
So you walk. Up the Rokin where bins seem to be vomiting the overload of junk-food left overs into the streets, the only shops around sell overpriced rubbish and no local Amsterdammer is to be found (except if hastily cycling through whilst noislily ringing their bicycle bells to avoid running over the helpless ignorant tourists). From there it's hard to find anything else but the Red Light District, overpriced coffeeshops, Grill and Steak houses, scruffy hotels and bars where somehow a simple thing like a beer costs you five hard euro's.
Welcome to Amsterdam.

Don't get me wrong, I love my city and it does have lots to offer creativly and culturally. It's just bound by too many rules and regulations in the wrong places. How is it that a visitor has to go through enormous efforts to end up at, for instance, the Over het IJ Festival, Pluk de Nacht at Stenen Hoofd or even something simple like the Albert Cuyp Market? Why is it so difficult to find a place where all creatives have joined forces to make something happen? The ArtMarket was close to being something good, but why isn't it a weekly event? I'd like to see for instance the Westergas complex become a great, cheap yet exclusive Sunday market. With food from all over the world, good live music till late and designers from all over coming there to sell their clothes, juwelry, paintings, hats, shoes or whatever. (Yes, I am inspired by the Spitalfields/Bricklane markets!)

Policy makers have lots to do with it. The have their goals up side down. Instead of encouraging and facilitating cultural initiatives they disturb new them by imposing annoying rules. Then at the same time they want to 'attract tourists' and see this as something that will sponteaneously happen if they again rebuild the Museum Square for 75 million euro's. If they weren't so pig headed and focused on money, if they were seriously interested in what all the local creatives have to offer, they would see that one attracts tourists by keeping an open mind towards new initiatives. Meanwhile, they might have some asylum seekers sweep the dirty city centre streets instead of keeping them locked behind bars.

What a day to be a fan of... PIPS:lab

PIPS:lab on Facebook

London it is or is it London?

Of course Europe is full of beautiful and exciting cities to visit and some remain popular for decades, if not centuries. But Europe always seems to have a single 'place to be' which shifts every so many years. Ten years ago we all agreed upon Barcelona and now, since a few years, it's Berlin. But, it's time for something new again.

For a year or so I was sternly convinced the new pounding heart of Europe would soon come to lie in its original centre: Budapest or Vienna, or both, since it's only a two hour train trip from one to the other. And I still believe a very sparkling future awaits these two amazing, mind boggling yet friendly and laid back metropolises. However, my assumptions may have been a bit rash.

Although London is a city that always has and always will attract international and fresh creatives, it looks like it's obtained an extra spur of splashing creativity these days. Maybe because the credit crunch hit the city hard and the British tend to make silly jokes about difficult situations rather than complain about them. Where London used to sound like an expensive, stressful and wet city trip, it now sounds like a stupendous shopping outing in the city where the funkiest musicians, designers, film makers and other arists roam around.

Well, I'll be there in two weeks and inted to find out if London is once more lovely. In the meantime, for Dutch speakers, here a report on the London Fashion Week. Have fun.

Roken is Cult

Voor sommige lezers is dit blogje dubbelop want hij stond eerder al op viva.nl alwaar ik participeerde in een blogwedstrijd. Omdat ik dit stukje eigenlijk wel gaaf vind, al zeg ik het zelf, en het niet aan het Viva publiek besteed is, post ik het nog eens. Op mijn eigen blog voor jullie, a.k.a. mijn lezers.

Roken is cult

                     

 In Europa rookt 46% van de mannen en 26% van de vrouwen, zo zegt de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO) in 2007. De sigaret is de vloek van de Inca’s: in de 17de eeuw gaven ze de Spanjaarden tabak in plaats van marihuana en vier eeuwen later zit zo’n beetje een derde van de wereldbevolking aan die vermaledijde sigaretten te lurken.

De Spanjaarden wikkelden de tabak in flinterdun papier en noemden de rookstaafjes papelates. In de vroeg 19de eeuw namen de Fransen het rookgedrag over en doopten de papelates om tot een verkleinwoord van cigar, namelijk cigarette. En zo werd via de Franse cinema en dan het jonge booming  Hollywood de sigaret pas echt een begrip.

Roken werd hip, chique, stylish, stoer en bovenal een symbool voor vrijheid. Vooral voor vrouwen. Tot midden jaren 1920 was roken voor mannen en als een vrouw het deed was ze een del, een ’slecht meisje’. Sigarettenfabrikanten in de VS adopteerden de feministische beweging in de roerige tijd dat vrouwen streden voor stemrecht en andere vrijheden. Zo  lanceerde Lucky Strike de Torches of Freedom campagne: “An ancient predjudice has been removed”.

Roken was het ultieme symbool voor de geëmancipeerde vrouw. Ze liet zich niet langer door mannen vertellen wat haar behoeften, rechten en verlangens moesten zijn. De commerciële marketingtruc van Lucky Strike heeft zo bijgedragen aan onze vrijheid vandaag de dag.

En nu vragen experts en overheden zich af waarom men in Nederland zich nog steeds niet heeft neergelegd bij het rookverbod. Cafe’s spannen rechtszaken aan, overal duiken steeds nieuwe plekjes op waar je om het verbod heen kan en in ‘gewone’ kroegen en clubs wordt nog steeds flink gemopperd.

In Ierland gaat het wel goed met het rookverbod. Maar Berlijn heeft het direct weer afgeschaft, in Spanje roken ze gewoon door en in Frankrijk hebben ze alle terrassen overdekt voor de rokers.

In Ierland is de overheid erin geslaagd de succesvolle pro-roken marketingcampagnes uit de  vorige eeuw om te draaien. Ik weet ook niet hoe, maar het is ze gelukt. In Nederland lukt het voor geen meter. Het argument “het is ongezond” heeft nooit op veel mensen indruk gemaakt. Mensen doen altijd dingen die gevaarlijk zijn voor de gezondheid, we zijn er dol op. Hallucinerende middelen, alcohol, speed, GHB, junkfood, voor de lol uit een vliegtuig springen, motorracen, in het leger gaan: het is niet uit de mensheid te slaan. Niet alle mensen ondernemen deze praktijken, maar altijd een percentage. Het lijkt wel inherent aan de mensheid.

Wil de overheid mensen echt van de sigaretten afkrijgen – wat ze totnogtoe niet heeft durven pretenderen- dan moet niet roken in onze beleving meer vrijheid, genot en plezier opleveren dan wel roken. Tot die tijd blijft roken een symbool voor vrijheid: om te doen wat je zelf wilt, om te genieten, om je af te zetten. Tot die tijd is de status van roken verheven tot cult.

Dus ik steek er nog één op bij deze nostalgische bijdragen van Judy Garland, Ginger Rogers en Fred Astaire.

Toiletten hebben een te gekke akoestiek

Vooral voor warme, trage en slepende troubadoursliedjes. Hier dat ene o-zo-mooie liedje De wind gaat maar door van Daan Hofman waar ik een groot fan van ben. Het is een oud filmpje maar het nog even bekijken helemaal waard!

Soundmuseum

An on line museum for sound art. Sounds good!
Is it?
First expo: 40 tracks by Aardvarck 14 July- 10 August 2009.
Check it out.
soundmuseum.fm

Oerhollands Oerol

Bij een tiendaags theaterfestival op een eiland dacht ik eigenlijk aan tien dagen woesternij à la Lowlands. Maar niets is minder waar. Oerol is een oase van rust. Het is eigenlijk een fietsvakantie, vermomd als festival. Dit jaar waren er maarliefst 57 duizend bezoekers op Terschelling en toch waren de brede witte stranden van Terschelling leeg.

 

Met vier vriendinnen, lekkend campinggasstel, lekkend self inflatable ultralicht slaapmatje, tienduizend fleecedekentjes tegen de koude nachten en heel veel Terschellinger Juttersbitter heb ik een paradijselijke mini-vakantie gehad. Zoef! Daar gingen we op onze glimmende geruisloze Batavus huurfietsen, met versnellingen die werken, het was de zevende fietshemel. Van de camping naar het bosmeertje naar een voorstelling naar het strand en dan een restaurant, van het festivalterrein met te veel Sangria op naar de kroeg en onder de verbluffende sterrenhemel (die ik in de stad natuurlijk nooit zie) weer naar de camping.

Anders dan bij bijvoorbeeld theaterfestival De Parade komt het Oerol publiek echt voor het kwalitatieve en innovatieve locatietheater. Oerol is in je campingkloffie met coupe pluisje op stap en helemaal niet hip. Dat is voor grootstedelingen af en toe echt heerlijk kan ik je zeggen. Het publiek is ook niet elitair zoals in de Amsterdamse theaters en wel voor opa en oma, hippies, kleuters en iedereen die tegen een windstootje op de fiets kan en een lekkend luchtbed kan trotseren. Kortom: er is geen allochtoon te bekennen.

Midden in de nacht, in de plaatstelijke dorpsdisco waar de barman een stroom hele slechte oude hitjes ten gehore bracht, porde ik dan ook mijn vriendin in haar zij en uitte verbaasd “Huh?!? Da's raar, er zijn hier helemaal geen negers!” 

Ja, vind je het gek, krijg een Surinamer maar eens in een tent, concludeerden wij. Ik ben hier weer even lekker aan het generaliseren, maar over het algemeen valt wel te stellen dat Nederlandse Surinamers, Antillianen, Marokkanen en Turken ons Hollanders compleet gestoord vinden waar het gaat om kamperen. Je gaat toch zeker niet voor je lol in een provisorische hut slapen als je in een huis van steen kan slapen? En dan een beetje tien kilometer tegen de wind in fietsen ook nog! Als ik het zo opschrijf wet ik ook niet wat ik daar nou zo leuk aan vind.

Het zit in onze cultuur en opvoeding denk ik. Toen ik klein was werd ik zo enthousiast van het idee dat ik drie nachten voordat we op vakantie gingen mijn tent vast opzette in de woonkamer om hem even uit te testen. (Nee, we hadden geen tuin en ja, ik sliep er ook in). En ook nu heb ik me vol overgave aan het kamperen overgeleverd. Nou ja goed, met uitzondering van de perculator  die ik toch maar mee heb genomen want zonder die straffe espresso 's ochtends ben ik echt niet vooruit te branden.

Nu al verheug ik me op volgend jaar Oerol. Het jaar waarin ik toch echt op tijd kaartjes ga kopen voor voorstellingen. Zodat ik niet zo hoef te huilen om alles wat ik gemist heb terwijl ik op de boor terug nog eens het programmaboekje doorkijk (nooit doen!). Wat had ik De Jongens graag willen zien, die waren twee jaar geleden echt fantastisch. En wat had ik En Viaje, Artistas de Circo graag willen zien! Dan had ik oprecht bij de afsluitende vuurwerkshow op het strand “Danjewel Oerol!” kunnen roepen. Had ik maar, had ik maar... Ach, door een hele griezelige heks achterna gezeten worden in het doolhof van dotMaze was ook reuze spannend.

A little bit less for more...

Hello my dear readers,
You'll be reading a wee bit less of me than you're used to for the coming month. But, no reason for despair, there's a good reason... I'm one of five finalists in a blogging competition!
I'll be writing three times a week throughout June for Viva.nl. If in the end I turn out to be the lucky winner, which of course all depends on you voting for me, I'll be one of Viva's official bloggers.
So check it out: Isabel on Viva

Many thanks for your enthusiasm and loyal votes in advance :)

ps. to you non-Dutch speakers: it's a Dutch magazine, so all in Dutch alas...

Precies 160 van Leo Vroman

Ergens tussen de wanstaltig enorme berg rommel aan de linkerkant van mijn bureau vond ik een vergeeld uitgescheurd hoekje krant met daarop een gedichtje. Het is een 160 uit de nrc.next van ik vermoed wel twee jaar geleden. Een 160 is een gedichtje van precies 160 tekens, inclusief spaties, als een smsje dus. Het is nog knap lastig om er eentje te schrijven, probeer maar: precies160.nl
Deze 160 van Leo Vroman (1915) heb ik natuurlijk ooit willen bewaren de woorden me wat deden. Nou, vooral de eerste twee regels eigenlijk. Misschien is de rest wel overbodig...

ik ontbeet
met de dood
ik bestelde wat
brood en thee
hij at
niet mee
helaas
maar
vertelde wat
over mij
hij zweeg
ik at
ik zat
hij stond
nu nog veeg
ik mijn mond

La Linea!

Funny little stripe he is, La Linea. Osvaldo Cavandoli gave birth to him almost thirty years ago, but he's still as youthful as ever. Have fun.

The London Police 10 year anniversary

Ten years of those happy LADs on our Amsterdam streets is now celebrated with an expo at Go Gallery in the Jordaan. 16 May-21 June 2009.